Dokumentacja techniczna PPWR – checklista Załącznika VII

Załącznik VII PPWR – co musi zawierać dokumentacja techniczna?

Załącznik VII opisuje procedurę oceny zgodności opartą na wewnętrznej kontroli produkcji.

W samej części dotyczącej dokumentacji technicznej pojawia się sześć podstawowych grup informacji oznaczonych literami a–f oraz obowiązek analizy i oceny ryzyka niezgodności.

Wewnętrzna kontrola produkcji – na czym opiera się Załącznik VII?

Procedura przewidziana przez Załącznik VII jest oparta na wewnętrznej kontroli produkcji.

Oznacza to, że właściwy wytwórca:

• sporządza dokumentację techniczną,
• ocenia spełnienie mających zastosowanie wymagań,
• podejmuje środki zapewniające zgodność procesu produkcji z dokumentacją,
• po wykazaniu zgodności sporządza deklarację zgodności UE.

PPWR nie ustanawia dla zwykłego opakowania ogólnego modelu, w którym przed każdą deklaracją trzeba uzyskać zewnętrzny „certyfikat PPWR”.

Ciężar wykazania zgodności spoczywa więc przede wszystkim na jakości własnego dossier technicznego.

Dokumentacja techniczna PPWR – kompletna struktura dossier

W praktyce dobrze zbudowane dossier może być bardziej rozbudowane niż literalne sześć liter Załącznika VII, ponieważ trzeba zachować również relacje między dokumentami.

Praktyczna struktura powinna obejmować:

1. identyfikację typu opakowania,
2. określenie przeznaczenia,
3. ustalenie właściwego wytwórcy,
4. aktualną wersję konstrukcji,
5. rysunki i dane projektowe,
6. zestawienie komponentów i materiałów,
7. specyfikacje dostawców,
8. macierz wymagań PPWR,
9. analizę ryzyka niezgodności,
10. zastosowane normy i specyfikacje,
11. oceny wymagane dla danego etapu regulacji,
12. raporty z badań,
13. wyniki obliczeń i testów funkcjonalnych,
14. kontrolę zgodności produkcji,
15. historię zmian,
16. powiązaną deklarację zgodności UE.

Analiza i ocena ryzyka niezgodności – obowiązkowy element Załącznika VII

Jednym z najczęściej pomijanych elementów jest analiza i ocena ryzyka niezgodności.

Sam komplet rysunków, specyfikacji i raportów nie pokazuje jeszcze, czy przedsiębiorstwo świadomie zidentyfikowało wymagania i ryzyka.

Praktyczna macierz może wyglądać tak:

Analiza nie musi być skomplikowanym systemem punktowym. Musi jednak umożliwiać prześledzenie, dlaczego dane wymaganie zostało uznane za mające zastosowanie albo nie oraz jaki dowód wykorzystano.

Punkt a) – ogólny opis opakowania i jego przeznaczenia

Pierwszy element powinien pozwalać zrozumieć, co właściwie jest przedmiotem dokumentacji.

W praktyce warto zapisać:

• wewnętrzny kod typu opakowania,
• nazwę techniczną,
• rodzaj opakowania,
• funkcję,
• przeznaczenie,
• czy jest jednorazowe czy wielokrotnego użytku,
• czy przeznaczono je do kontaktu z żywnością, jeżeli ma to znaczenie,
• produkt lub kategorię produktów, dla których jest stosowane,
• wersję opakowania.

Przykład:

„Karton transportowy z tektury falistej, kod BX-017-V3, przeznaczony do jednorazowej wysyłki produktów kosmetycznych w kanale e-commerce.”

Taki opis jest znacznie użyteczniejszy niż samo:

„karton”.

Punkt b) – projekt, rysunki i materiały części składowych

Druga grupa danych opisuje konstrukcję opakowania.

W zależności od typu mogą być potrzebne:

• rysunki techniczne,
• wykroje,
• schematy warstw,
• wymiary,
• masa elementów,
• lista komponentów,
• materiał każdego komponentu,
• powłoki i bariery,
• etykiety,
• kleje,
• zamknięcia,
• farby lub inne elementy istotne dla oceny.

Przy opakowaniu wielomateriałowym szczególnie ważne jest powiązanie informacji o materiałach z rzeczywistą konstrukcją.

Lista materiałowa opakowania – praktyczny BOM dla PPWR

Dobrą praktyką jest stworzenie kontrolowanego zestawienia komponentów.

Taki BOM pozwala później szybko ustalić, które deklaracje i oceny wymagają przeglądu, gdy zmieni się jeden materiał.

Punkt c) – objaśnienia potrzebne do zrozumienia konstrukcji i działania

Same rysunki nie zawsze wyjaśniają funkcję opakowania.

Załącznik VII przewiduje więc opisy i objaśnienia potrzebne do zrozumienia odpowiednich rysunków, schematów oraz działania lub użytkowania opakowania.

Mogą to być na przykład:

• opis sposobu składania kartonu,
• opis działania zamknięcia,
• funkcja warstwy barierowej,
• funkcja elementu zabezpieczającego,
• opis sposobu napełnienia,
• opis systemu ponownego użycia,
• warunki prawidłowego stosowania.

Objaśnienie powinno być tak szczegółowe, jak wymaga tego zrozumienie oceny zgodności – nie chodzi o tworzenie instrukcji obsługi każdej prostej koperty.

Punkt d) – normy zharmonizowane i wspólne specyfikacje

Załącznik VII wymaga wskazania norm zharmonizowanych, wspólnych specyfikacji lub innych właściwych specyfikacji technicznych użytych w ocenie.

Jeżeli norma została zastosowana częściowo, dokumentacja powinna wskazywać odpowiednie części.

Dla każdej pozycji warto zapisać:

• numer dokumentu,
• wersję lub rok,
• zakres zastosowania,
• wymaganie PPWR, którego dotyczy,
• czy zastosowano ją w całości czy częściowo.

Nie warto tworzyć długiej listy norm wyłącznie po to, aby dokumentacja wyglądała bardziej profesjonalnie.

Co zrobić, jeżeli dla wymagania nie ma właściwej normy zharmonizowanej?

Brak normy nie zwalnia automatycznie z obowiązku wykazania zgodności.

Załącznik VII przewiduje wtedy opis rozwiązań zastosowanych w celu spełnienia odpowiednich wymagań.

Dokumentacja może więc wskazywać:

• inną właściwą specyfikację techniczną,
• metodę branżową,
• metodę badawczą,
• obliczenie projektowe,
• wewnętrzną procedurę walidacji,
• kombinację kilku dowodów.

Trzeba jednak wykazać, dlaczego dane rozwiązanie rzeczywiście pozwala ocenić właściwe wymaganie PPWR.

Punkt e) – jakościowy opis ocen z art. 6, 10 i 11 PPWR

Załącznik VII wymienia jakościowy opis ocen wykonywanych na podstawie art. 6, 10 i 11.

Odpowiadają one obszarom:

• art. 6 – możliwość recyklingu opakowania,
• art. 10 – minimalizacja opakowania,
• art. 11 – wymagania dotyczące opakowań wielokrotnego użytku.

Ważne jest jednak właściwe podejście czasowe.

Dokumentacja powinna odzwierciedlać wymagania mające zastosowanie do konkretnego opakowania w danym momencie.

Nie należy w 2026 r. udawać, że przedsiębiorstwo wykonało finalną ocenę według kryteriów, których Komisja jeszcze nie uruchomiła albo które zgodnie z PPWR zaczną być stosowane później.

Jak dokumentować recyklowalność z art. 6?

Art. 6 przewiduje stopniowe wdrażanie kryteriów możliwości recyklingu, w tym Design for Recycling oraz późniejszego recyklingu na dużą skalę.

Przed zastosowaniem właściwej docelowej metodologii warto już jednak gromadzić dane konstrukcyjne potrzebne do późniejszej oceny.

Mogą to być:

• materiał główny,
• udziały poszczególnych materiałów,
• rodzaj etykiety,
• klej,
• zamknięcie,
• powłoki,
• barwniki,
• elementy mogące wpływać na sortowanie lub recykling.

Gdy odpowiednie kryteria i metody staną się stosowane, tę część dossier należy zaktualizować wynikiem właściwej oceny.

Jak dokumentować minimalizację z art. 10?

Ocena minimalizacji powinna pokazywać, dlaczego masa i objętość opakowania są uzasadnione jego funkcjonalnością.

Mogą być potrzebne:

• masa opakowania,
• wymiary,
• analiza alternatywnych wariantów,
• wymagana wytrzymałość,
• testy kompresji lub upadku,
• wymagania bariery,
• bezpieczeństwo produktu,
• uwarunkowania logistyczne,
• inne właściwe kryteria funkcjonalności.

PPWR nie ustanawia jednej zasady, że każde opakowanie musi zostać zmniejszone o określony procent.

Dokumentacja ma wykazać zasadność przyjętego projektu zgodnie z wymaganiami mającymi zastosowanie na danym etapie.

Jak dokumentować opakowanie wielokrotnego użytku z art. 11?

Jeżeli opakowanie jest deklarowane jako wielokrotnego użytku, dokumentacja powinna wspierać ocenę cech umożliwiających jego kolejne rotacje.

Mogą mieć znaczenie:

• konstrukcja przeznaczona do wielokrotnego użycia,
• wytrzymałość mechaniczna,
• możliwość opróżnienia,
• czyszczenie lub przygotowanie do ponownego użycia,
• bezpieczeństwo kolejnych cykli,
• system umożliwiający faktyczne ponowne użycie.

Jeżeli opakowanie jest jednorazowe, trzeba po prostu prawidłowo ustalić brak zastosowania odpowiednich wymagań art. 11, zamiast tworzyć sztuczną ocenę reuse.

Punkt f) – sprawozdania z badań

Raporty z badań są elementem dokumentacji wtedy, gdy wykorzystano je jako dowód w procedurze oceny.

Mogą to być na przykład:

• badania dotyczące substancji ograniczonych,
• analizy PFAS,
• badania materiałowe,
• testy wytrzymałości,
• testy szczelności,
• badania bariery,
• inne testy potrzebne do wykazania określonej właściwości.

Każdy raport powinien dać się powiązać z:

materiałem → wersją → wymaganiem → ocenianym opakowaniem.

Czy każde dossier PPWR musi zawierać pełny pakiet badań laboratoryjnych?

Nie istnieje jeden uniwersalny zestaw badań laboratoryjnych obowiązkowy dla wszystkich opakowań.

Zakres dowodów zależy od:

• materiału,
• przeznaczenia,
• wymagań mających zastosowanie,
• dostępnych danych od dostawców,
• analizy ryzyka,
• właściwych metod i norm.

Jeżeli wymaganie można wiarygodnie wykazać odpowiednią dokumentacją materiałową albo obliczeniem, przypadkowe dodatkowe badanie nie zwiększa automatycznie zgodności.

Z drugiej strony tam, gdzie dostępne informacje nie pozwalają zamknąć istotnej luki, badanie może być niezbędnym dowodem.

Metale ciężkie, PFAS i inne substancje – gdzie trzymać dowody?

Dowody dotyczące art. 5 powinny być częścią technicznej podstawy oceny.

W zależności od opakowania mogą obejmować:

• specyfikacje surowców,
• dane dotyczące ołowiu, kadmu, rtęci i chromu sześciowartościowego,
• raporty laboratoryjne,
• dane dotyczące składu powłok, farb i klejów,
• w przypadku opakowań do żywności – materiał potrzebny do oceny ograniczeń PFAS.

Nie ma potrzeby przepisywania wszystkich wyników do deklaracji zgodności UE. To dokumentacja techniczna powinna zawierać szczegółową podstawę dowodową.

Dokumenty od dostawców – ważny element, ale nie całe dossier

Art. 16 PPWR wymaga, aby dostawcy opakowań i materiałów opakowaniowych przekazywali wytwórcy informacje i dokumentację potrzebne do wykazania zgodności.

Mogą to być:

• specyfikacje materiałowe,
• skład,
• dane o warstwach,
• raporty z badań,
• dane dotyczące substancji,
• informacje o zawartości materiału z recyklingu,
• rysunki lub charakterystyki komponentu.

Nie oznacza to jednak, że każdy dostawca musi przekazać każdemu klientowi kompletną dokumentację techniczną finalnego opakowania z Załącznika VII.

Dostawca przekazuje informacje potrzebne wytwórcy. To wytwórca buduje na ich podstawie dossier finalnego typu, za który odpowiada.

Załącznik VII wymaga nie tylko dokumentów, ale również kontroli produkcji

Ocena zgodności nie może dotyczyć jednego idealnego prototypu, jeżeli seryjna produkcja później odbiega od zatwierdzonego projektu.

Część dotycząca produkcji wymaga, aby wytwórca podejmował wszystkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że proces wytwarzania i jego monitorowanie gwarantują zgodność produkowanych opakowań z dokumentacją techniczną i właściwymi wymaganiami.

W praktyce może to oznaczać kontrolę:

• surowców przychodzących,
• kodów materiałów,
• tolerancji produkcyjnych,
• gramatury,
• masy,
• wymiarów,
• receptury,
• wersji rysunku,
• zmian dostawcy.

Zmiana materiału lub konstrukcji może wymagać ponownej oceny

Dokumentacja techniczna musi odpowiadać rzeczywistemu opakowaniu, a nie jego historycznej wersji.

Szczególnej oceny wymagają zmiany takie jak:

• nowy dostawca,
• nowy materiał,
• zmiana gramatury,
• zmiana barwnika,
• zmiana kleju,
• nowa etykieta,
• inna powłoka,
• zmiana zawartości recyklatu,
• zmiana zamknięcia,
• zmiana geometrii.

Nie każda zmiana powoduje automatycznie konieczność powtórzenia całego zestawu badań.

Trzeba ustalić, które wcześniejsze wnioski mogą zostać przez nią naruszone.

Jak wersjonować dokumentację techniczną PPWR?

Najbezpieczniejszy model to:

typ opakowania → rewizja → okres obowiązywania → dokumentacja → deklaracja.

Starej dokumentacji nie należy nadpisywać, jeżeli odnosi się do opakowań wcześniej wprowadzonych do obrotu i nadal znajduje się w wymaganym okresie retencji.

Dokumentacja techniczna PPWR a SKU – czy każdy SKU potrzebuje osobnej teczki?

Nie wynika z PPWR automatyczna zasada „jeden SKU = jedno dossier”.

Jednostką oceny jest właściwie zdefiniowany typ opakowania.

Kilkadziesiąt SKU może korzystać z dokładnie tego samego opakowania.

Jednocześnie jeden SKU może obejmować:

• butelkę,
• nakrętkę,
• etykietę,
• kartonik,
• karton transportowy.

Dlatego system danych powinien obsługiwać relację:

SKU → typy opakowań → wersje opakowań → dokumentacja techniczna.

Kto sporządza dokumentację techniczną PPWR?

Obowiązek sporządzenia dokumentacji technicznej należy do właściwego wytwórcy.

W praktyce wiele elementów może zostać przygotowanych przez:

• dział konstrukcyjny,
• R&D,
• quality,
• laboratoria,
• dostawców materiałów,
• zewnętrznych specjalistów.

To nie zmienia jednak odpowiedzialności regulacyjnej właściwego wytwórcy za kompletność i prawidłowość procesu.

Czy upoważniony przedstawiciel może sporządzić dokumentację za wytwórcę?

Art. 17 ogranicza możliwość przekazania tego obowiązku formalnemu upoważnionemu przedstawicielowi.

Przedstawiciel ustanowiony na podstawie pisemnego upoważnienia może wykonywać określone zadania, na przykład przechowywać dokumenty do dyspozycji organów i współpracować z nimi.

Sporządzenie dokumentacji technicznej pozostaje jednak jednym z podstawowych obowiązków wytwórcy, których nie można po prostu przenieść na przedstawiciela.

Nie oznacza to zakazu korzystania z doradców lub laboratoriów. Oznacza, że outsourcing prac technicznych nie usuwa odpowiedzialności wytwórcy.

Jaką rolę ma importer wobec dokumentacji technicznej?

Importer nie sporządza automatycznie własnego Załącznika VII tylko dlatego, że importuje opakowanie.

Przed wprowadzeniem opakowania z państwa trzeciego do obrotu powinien jednak sprawdzić między innymi, czy wytwórca:

• przeprowadził właściwą procedurę oceny zgodności,
• sporządził dokumentację techniczną,
• sporządził właściwą deklarację zgodności UE.

Importer powinien również zapewnić możliwość udostępnienia dokumentacji właściwemu organowi.

Dlatego model:

„fabryka w Chinach ma dokumenty, ale nie wiemy jakie”

jest słabym przygotowaniem do importu.

Jak długo przechowywać dokumentację techniczną PPWR?

Okres zależy od rodzaju opakowania.

Okres należy odnosić do zasad związanych z wprowadzeniem opakowania do obrotu.

Ten sam horyzont retencji dotyczy odpowiedniej deklaracji zgodności UE przechowywanej przez wytwórcę.

Czy każdy wytwórca ma dokładnie 10 dni na okazanie dokumentacji?

Nie należy przedstawiać tego jako jednej uniwersalnej reguły dla wszystkich żądań dokumentacyjnych PPWR.

Wytwórca i importer mają obowiązek współpracować z właściwymi organami oraz dostarczać wymagane informacje i dokumentację w ramach swoich obowiązków.

Natomiast konkretny zapis o 10 dniach od otrzymania wniosku pojawia się w art. 17 w odniesieniu do odpowiedniego zadania upoważnionego przedstawiciela.

Dlatego hasło:

„PPWR zawsze daje każdej firmie dokładnie 10 dni na cały dossier”

jest nadmiernym uproszczeniem.

Przykład dokumentacji technicznej PPWR dla prostego kartonu

Dla fikcyjnego kartonu transportowego BX-017 dossier może wyglądać następująco:

Nie jest to formularz wymagany przez PPWR, ale praktyczny sposób odwzorowania obowiązków Załącznika VII.

Jak zorganizować folder dokumentacji technicznej PPWR?

Przy małej liczbie opakowań może wystarczyć dobrze zaprojektowana struktura katalogów:

BX-017 / V3 / IDENTYFIKACJA / PROJEKT / MATERIAŁY / WYMAGANIA / RYZYKO / NORMY / BADANIA / OCENY / PRODUKCJA / DEKLARACJA / ZMIANY

Przy większej skali lepszy jest jednak model relacyjny.

Jeden raport materiałowy może dotyczyć 50 opakowań. Kopiowanie go do 50 folderów powoduje problem wersji.

Lepsza relacja:

dokument źródłowy → materiał → wersja → wymaganie → wszystkie opakowania korzystające z materiału.

Warto rozdzielić status „dokument jest” od statusu „dokument został zweryfikowany”

Samo wgranie PDF do folderu nie oznacza jeszcze, że można wykorzystać go jako dowód.

Dla dokumentów dostawców i badań warto przechowywać status:

• oczekiwany,
• otrzymany,
• w trakcie weryfikacji,
• zaakceptowany,
• odrzucony,
• zastąpiony nowszą wersją.

Przy akceptacji warto zapisać, kto i kiedy zweryfikował:

• zakres dokumentu,
• produkt, którego dotyczy,
• wersję,
• metodę,
• przydatność dla konkretnego wymagania.

Jak prowadzić dokumentację, gdy kolejne wymagania PPWR zaczynają obowiązywać później?

To jeden z najważniejszych elementów dobrego dossier w latach 2026–2035.

PPWR jest wdrażane etapami. Dlatego każde wymaganie warto oznaczyć statusem:

• obowiązuje,
• nie dotyczy,
• przyszły obowiązek,
• oczekuje na akt delegowany lub wykonawczy,
• w trakcie przygotowania.

Dzięki temu firma nie popełnia dwóch przeciwnych błędów:

• nie ignoruje przyszłego wymagania do ostatniej chwili;
• nie deklaruje już dziś finalnego spełnienia kryterium, którego oficjalna metodologia nie jest jeszcze stosowana.

Niekompletna dokumentacja techniczna może sama być problemem zgodności

PPWR przewiduje konsekwencje również dla braków formalnych w procesie zgodności.

Problemem może być sytuacja, gdy:

• dokumentacji nie sporządzono,
• nie można jej udostępnić,
• jest niekompletna,
• zawiera błędne dane,
• deklaracja nie odpowiada rzeczywistej dokumentacji.

Nie oznacza to automatycznie identycznej sankcji w każdym przypadku. Organy stosują odpowiednie mechanizmy nadzoru i działań naprawczych.

Nie warto jednak traktować braku dokumentacji jako drobnej formalności, którą można uzupełnić dopiero po otrzymaniu pisma kontrolnego.

Najczęstsze błędy w dokumentacji technicznej PPWR

• sporządzenie deklaracji zgodności przed zbudowaniem dossier;
• brak analizy i oceny ryzyka niezgodności;
• opis opakowania tak ogólny, że nie wiadomo, którego wariantu dotyczy;
• brak wersji rysunku;
• brak powiązania materiałów z komponentami;
• używanie nieaktualnej specyfikacji dostawcy;
• wpisywanie norm, których faktycznie nie zastosowano;
• traktowanie wszystkich przyszłych wymogów 2030–2035 jako już obowiązujących w finalnej formie;
• brak jakościowego opisu właściwych ocen art. 6, 10 i 11;
• raport laboratoryjny bez identyfikacji próbki;
• założenie, że każdy materiał musi mieć identyczny pakiet badań;
• brak kontroli zgodności produkcji seryjnej;
• brak procedury zmian;
• nadpisywanie starego dossier nową wersją;
• mylenie wytwórcy z producentem EPR;
• zakładanie, że pełną odpowiedzialność można przenieść na doradcę;
• powtarzanie uniwersalnej zasady „zawsze 10 dni”, bez sprawdzenia konkretnego przepisu i roli;
• przechowywanie dokumentacji tylko przez 5 lat również dla opakowań wielokrotnego użytku.

Dokumentacja techniczna PPWR – pełna checklista Załącznika VII

Jak zautomatyzować dokumentację techniczną PPWR?

Przy kilku opakowaniach dossier można prowadzić w folderach i arkuszu.

Przy większej liczbie typów problemem stają się zależności.

Jeden materiał może występować w kilkudziesięciu konstrukcjach, a jeden raport może być dowodem w wielu ocenach.

Najbardziej wartościowy system nie przechowuje więc tylko plików. Przechowuje relacje między wymaganiem, dowodem, materiałem, typem opakowania i wersją.

Model danych może wyglądać:

dostawca → materiał → wersja specyfikacji → raport → wymaganie PPWR → ocena → typ opakowania → dokumentacja techniczna → deklaracja.

Po zmianie jednego materiału system powinien wskazać wszystkie dossier i deklaracje wymagające przeglądu.

Dokumentacja techniczna PPWR – jak zbudować ją prawidłowo?

Załącznik VII nie wymaga jednego wielkiego segregatora o identycznej zawartości dla każdego opakowania. Wymaga natomiast dokumentacji wystarczającej do oceny zgodności oraz analizy ryzyka niezgodności.

Rdzeń dossier tworzy sześć grup danych: opis i przeznaczenie, projekt i materiały, objaśnienia, normy i specyfikacje, opis odpowiednich ocen z art. 6, 10 i 11 oraz sprawozdania z badań.

Do tego dochodzi kontrola procesu produkcji, zarządzanie zmianą i zachowanie historii dokumentacji.

Najważniejsze jest zachowanie logicznego połączenia:

typ opakowania → wersja → wymaganie → ryzyko → dowód → wynik → dokumentacja techniczna → deklaracja zgodności UE.

Taki system nie tylko ułatwia wystawienie deklaracji. Pozwala także po kilku latach wykazać, dlaczego konkretna wersja opakowania została uznana za zgodną.

FAQ – dokumentacja techniczna PPWR i Załącznik VII

Źródła

Podstawa prawna: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2025/40 w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych – EUR-Lex

Wytyczne Komisji Europejskiej: Zawiadomienie Komisji C/2026/3084 – Wytyczne dotyczące rozporządzenia (UE) 2025/40

W artykule wykorzystano w szczególności:

• art. 15 – obowiązki wytwórców, sporządzanie i aktualizacja dokumentacji oraz okresy przechowywania,
• art. 16 – informacje i dokumentacja od dostawców,
• art. 17 – upoważniony przedstawiciel i zakres możliwego upoważnienia,
• art. 18 – obowiązki importera wobec oceny zgodności i dokumentacji,
• art. 35 – badania, pomiary, obliczenia i metody oceny,
• art. 36–37 – normy zharmonizowane i wspólne specyfikacje,
• art. 38 – procedura oceny zgodności,
• art. 39 – deklaracja zgodności UE,
• Załącznik VII – procedura oceny zgodności, dokumentacja techniczna i wewnętrzna kontrola produkcji,
• Załącznik VIII – wzór deklaracji zgodności UE.